Δύο σημαντικοί σταθμοί στην επιστημονική και ακαδημαϊκή διαδρομή της Μάρης Θεοδοσοπούλου

Δύο σημαντικοί σταθμοί υπήρξαν στην επιστημονική και ακαδημαϊκή διαδρομή της Μάρης Θεοδοσοπούλου, που χρονικά συνέπεσαν με τη δεκαετία του 1970.

Ο πρώτος ήταν η Σχολή Χημικών Μηχανικών και Επιστήμης των Υλικών του Πανεπιστημίου της Μινεσότα στις ΗΠΑ και η εργασία της με τον (σήμερα) Ομότιμο Καθηγητή της Σχολής John S. Dahler. 

Το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα ήταν την εποχή εκείνη το καλύτερο Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ (και του κόσμου) για την επιστήμη του Χημικού Μηχανικού (σήμερα βρίσκεται στην πρώτη τριάδα παγκοσμίως). Μαζί μελέτησαν τα φαινόμενα μεταφοράς ορμής που σχετίζονται με τη ροή πολυμερών και πηγμάτων με ιδιαίτερη έμφαση στη μαθηματική περιγραφή της συμπεριφοράς του τανυστή τάσης σε ένα εύρυτατο φάσμα εφαρμογών. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι θεωρητικές προσεγγίσεις των εργασιών αυτής της δεκαετίας αποτελούν το μαθηματικό φορμαλισμό των υπολογιστικών μεθοδολογιών που χρησιμοποιούνται σήμερα για την επίλυση των εξισώσεων μεταφοράς ορμής, μάζας και θερμότητας με σημαντικότατες πρακτικές εφαρμογές στη χημική βιομηχανία (πλαστικά, σύνθετα υλικά, αιωρήματα και πήγματα). 

Από την εργασία της προέκυψαν σημαντικές δημοσιεύσεις σε εξαιρετικά έγκριτα περιοδικά όπως τα Physics of Fluids, The Journal of Chemical Physics και Molecular Physics. 

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...

Μάρη αριστερά, Ματούλα δεξιά

Οι κύκλοι της ζωής μας ανοίγουν και κλείνουν δίνοντάς μας την ευκαιρία για απολογισμούς και χάραξη νέας πορείας.

Πολλές φορές όμως γυρνάς στο παρελθόν είτε για να αντλήσεις δύναμη είτε για να θυμηθείς τα νιάτα σου. Ποτέ δεν σκέφτεσαι ότι ήρθε ο καιρός που η απόπειρα επιστροφής στο τότε γίνεται για να μετρήσεις απώλειες.

Τα σχολικά χρόνια δε, τα φέρνεις πάντα στο μυαλό σου με χαρά. Σου δημιουργούν ευεξία, σου προκαλούν αισιοδοξία και έχοντάς τα εξιδανικεύσει, θεωρείς ότι οι συμμαθητές σου είναι αθάνατοι, αγέραστοι και μοναδικοί γιατί η αύρα της νιότης πάντα, υπερκαλύπτει τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα τους.

Ένα απρόσμενο τηλεφώνημα από μια παλιά συμμαθήτρια με πληροφόρησε ότι η παιδική μας φίλη Μάρη Θεοδοσοπούλου δεν υπάρχει πια. Έφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι που μας πέρασε.

Αισθάνθηκα έωλη. Η Μάρη της εφηβείας μας, εκείνη με την οποία ζήσαμε σχεδόν όλα τα χρόνια του Γυμνασίου στη δεκαετία του ’60 δεν είναι ανάμεσά μας πια.

Πάντα πρώτη

Σαν βόμβα μεγατόνων έσκασε δίπλα μας! Η Μάρη πέθανε. Η Θεοδοσοπούλου! Μας την έφερε η καλή μας φίλη. Κοίτα να δεις! Μας πρόλαβε! Όπως πάντα πρώτη έφτασε στο νήμα. Μόνο που δυστυχώς γι’ αυτήν, ήταν στο μνήμα. Δεν γνωρίζαμε το θάνατό της. Δεν είχαμε πάρει είδηση και για την κηδεία της. Πού και πότε. Τόσο κακή πληροφόρηση δεν ματάγινε. Πού άφησε την τελευταία της πνοή και πότε; Στις διακοπές της; σε κάποιο νοσοκομείο; ή κατ’ οίκον; Ένα τόσο γνωστό πρόσωπο! Celembre, θα λέγαμε, και κανείς να μη γνωρίζει τίποτα. Ούτε ξέραμε από τι υπέφερε. Θα μπορούσαμε να της είχαμε συμπαρασταθεί, φίλες της ήμασταν. Γιατί τόσο μόνη; Στη ζωή. Μα και στο θάνατο ακόμα! Και έφυγε τόσο νωρίς!

ΜΑΡΗ ΘΕΟΔΟΣΟΠΟΥΛΟΥ

Μια εκ των σπουδαιότερων κριτικών λογοτεχνίας της χώρας μας, με σπουδαία και ουσιαστική συμβολή στον χώρο των γραμμάτων και του πνεύματος, η Μάρη Θεοδοσοπούλου, πέθανε αιφνιδίως στη Σίφνο στις 9 Αυγούστου 2016.  

Η Μάρη Θεοδοσοπούλου γεννήθηκε στο Βόλο και μεγάλωσε στην Καλλιθέα. Αποφοίτησε από τη Σχολή Χιουρέα, σπούδασε χημικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και έκανε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, στις ΗΠΑ.