Στη ζωή μας αντιμετωπίζουμε καθημερινά επιλογές που δοκιμάζουν τον χαρακτήρα μας. Υπάρχουν στιγμές που είναι πιο εύκολο να υποχωρήσουμε, να ακολουθήσουμε το πλήθος ή να σκεφτούμε μόνο τον εαυτό μας. Κάθε απόφαση λέει κάτι για το ποιοι πραγματικά είμαστε και ποιες αξίες θέλουμε να υπηρετούμε. Κάθε μας πράξη φανερώνει αν θα αφήσουμε το εγώ να κυριαρχήσει ή αν θα προσπαθήσουμε να ζούμε με σεβασμό, κατανόηση και αλληλεγγύη.
Υπάρχουν σχολεία, που δεν τα κουβαλάς μόνο στα χαρτιά, αλλά βαθιά στην ψυχή.
Στιγμές, πρόσωπα και κινήσεις καλοσύνης, που γίνονται φως στις πιο δύσκολες ώρες της ζωής...
Ένα μικρό, προσωπικό αφιέρωμα σ’ εκείνα τα σχολικά χρόνια, που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα – και σ’ εκείνους τους ανθρώπους, που στάθηκαν σαν οικογένεια, παιδαγωγοί, άγγελοι.
Γράφει ο Γιάννης Αραπάκης,
Στη Σχολή Χιουρέα είχαμε την τύχη
να γνωρίσουμε την Αλόη Σιδέρη, ως καθηγήτρια φιλόλογο. Έκανε εντύπωση ο τρόπος
που μιλούσε. Η ορθοφωνία της, η πειστική νηφαλιότητά της, η μαγεία του να λες
πράγματα με επιχειρήματα και ωραίο λόγο και να μαγνητίζεις το ακροατήριο.
Τυχερά τα παιδιά, μαθητές και μαθήτριες, που μας δίδαξαν τέτοιοι δάσκαλοι! Ως
ποιήτρια όμως, δεν την ξέραμε. Δεν γνωρίζαμε το έργο της. Ίσως φταίει ότι
ούτε και η ίδια φρόντισε να γίνει αυτό ευρέως γνωστό. Λόγω της έκδοσης της συλλογής έργων της Αλόης Σιδέρη με τίτλο «Ανάμεσα στο μακριά και στο πιο μακριά», αξίζει μια μνήμη γι’ αυτή τη σπουδαία γυναίκα, μια βιογραφική της αναφορά, με την ελπίδα να παρουσιαστεί ευρύτερα το έργο της και η προσφορά της στα ελληνικά γράμματα.
Κανένα παιδί δεν χάνεται, εάν έχει ένα δάσκαλο ο οποίος πιστεύει σ ' αυτό.
Bernhard Bueb
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Μια επίμονη αναζήτηση της Μαγικής Εικόνας... που όλο χάνεται και όλο φαίνεται, πότε κοντά πότε μακριά, γοητευτική και απροσδόκητη. Αφορμή Κλασικές Εικόνες της ζωής με αφετηρία μεταφορικά και κυριολεκτικά τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα».
Χρησιμοποιούνται ποικίλα θέματα και υλικό. Όπως η εξέλιξη ενός τυπικού προάστιου των Αθηνών, της Καλλιθέας, ή οι «χάρτινες» θρησκευτικές Εικόνες στην Ελλάδα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, αλλά και κάποιες «ελληνικές» αναφορές σε αφηγήματα της Άγκαθα Κρίστι.
Πρωτομαγιά, τα λούλουδα γιορτάζουν...
Πρωτομαγιά τα
λούλουδα γιορτάζουν
και τα πουλιά τα ταίρια τους φωνάζουν.
Τραγουδούν το
Μάη Μάη γύρω στα κλαδιά
τραγουδούν το Μάη Μάη στην αμυγδαλιά!
🌷🌸🌻🌺🌹🌼🌹🌺🌻🌸🌷
Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ…
(Παραδοσιακό τραγούδι)
Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ
να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή.
Δώρα στα χέρια του πολλά και όμορφα
κρατεί
και τα μοιράζει γελαστός σε όποιον
το ζητεί.
Πάμε κι εμείς να πάρουμε, μη
χάνουμε καιρό
μας
φτάνει ένα τριαντάφυλλο, ένα κλαδί χλωρό.
(Ιωάννης Πολέμης)
Λουλούδια ας διαλέξουμε και ρόδα και κρίνα
κι ελάτε να πλέξουμε στεφάνια με 'κείνα
στο Μάη που σήμερα προβάλλει στη γη.
Τ’
αηδόνια συμφώνησαν,της γης τ’ αγγελούδια
και βρήκαν και τόνισαν καινούρια τραγούδια,
στο Μάη που σήμερα προβάλλει στη γη.
Η θάλασσα γίνεται καθρέφτης και πάλι,
το κύμα της χύνεται κι ο φλοίσβος τον ψάλλει,
Χορεύει
το πρόβατο, τ’ αρνάκι βελάζει
κι απ’ τον αγκαθόβατο, δροσούλα σταλάζει,
Πανελλήνιο έθιμο την Πρωτομαγιά είναι το πλέξιμο στεφανιών με λουλούδια και στάχυα («Μάηδες», «Μαγιοστέφανα») για την ευφορία της Γης. Τα στεφάνια τα κρεμούν στις εξώπορτες ή στους εξώστες των σπιτιών μέχρι τις 24 Ιουνίου, οπότε τα καίνε στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη.
Ανάρτηση ΣΧΟΛΗ ΧΙΟΥΡΕΑ στο ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ και (ΕΝΘΥΜΙΑ) ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Δείτε επίσης:
Η αξία του δασκάλου έρχεται σαν επακόλουθη αυτής του πατέρα και της μητέρας. Για δεκαετίες οι μαθητές επιβαλόταν να ακούν τον δάσκαλο με τέτοιο κατηχητικό τρόπο, όπως θα όριζαν οι εντολές για το αντίστοιχο «τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου».
