"...Την δεκαετία του '60 κυκλοφόρησαν κάποιες «διαφορετικές» κούκλες. Από καινούργιο υλικό, πλαστικό, είχανε ...εκτός των άλλων πανέμορφες φατσούλες... Ανάμεσά τους και η Μαργαρίτα, δώρο από τις δύο Όλγες. Την βαφτίσαμε πανηγυρικά με παπά τον Λεωνίδα τον Αναγνωστούν και ανάδοχο την Όλγα τη Μήτσορα την άνοιξη του 1964. ....
Στο Αλφαβητάριο της Α΄δημοτικού «Τα καλά παιδιά», γίνεται αναφορά στην Πρωτομαγιά, με ένα κείμενο, όπου οι πρωταγωνιστές του βιβλίου Άννα, Ρήγας, Γιαννάκης, μαζί με φίλους τους από το σχολείο πάνε μια εκδρομή στην εξοχή. Εκεί μαζεύουν όμορφα λουλούδια, παίζουν διάφορα παιχνίδια, χορεύουν, τρώνε νοστιμιές και φτιάχνουν λουλουδένια στεφάνια για την Πρωτομαγιά.
Από τα παλιά χρόνια έρχονται 3 επίκαιρες εικόνες συγκίνησης, μέσα από το «Αναγνωστικό», όπως το λέγαμε τότε, της Α΄ δημοτικού. Το πιο γνωστό και αγαπημένο αναγνωστικό, που είναι αυτό του 1955. Το «Αλφαβητάριον» στου οποίου το εξώφυλλο απεικονίζονται δυο παιδάκια, ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι αγκαλιασμένα να διαβάζουν. Αυτό το αναγνωστικό παρέμεινε στα σχολεία μέχρι το 1974, οπότε το αντικατέστησε «Η γλώσσα μου».
Και τότε χιόνιζε, αλλά εκτός από το χιόνι χιόνιζε και αγνότητα!
Tα χαρτιά και όσα παιχνίδια ή μαντέματα γίνονται με αυτά είναι από παλιά ένα ιδιαίτερο στοιχείο στη ζωή της κοινωνίας και ασκεί μια ισχυρή γοητεία ...
Έτσι υπάρχουν πάμπολλες αποτυπώσεις της δυναμικής τους, ακόμη και στην απλή καθημερινότητα... ανάμεσα σε άλλα και στην καθομιλουμένη.
Βασικό στοιχείο λειτουργίας τους -σε όποιο τομέα- είναι η εικονογράφησή τους. Προβάλλει συγκεκριμένους χαρακτήρες και ρόλους σε μία σχέση πάντοτε πολεμική. Αν την παρακολουθήσει κανείς γίνεται θεατής και παράγοντας ενός πάντοτε άλλου παιχνιδιού.
Tα κόμικς είναι ένας ιδιότυπος παγκόσμιος και εξαιρετικά ισχυρός κώδικας έκφρασης της εποχής μας. Στην Ελλάδα δημοσιεύματα σε μορφή κόμικς, εμφανίζονται αρκετά νωρίς. Και μπορεί το 1951 να κυκλοφορεί η πρώτη σειρά βιβλίων κόμικς, τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, υπάρχουν όμως δείγματα γραφής παλαιότερα.
Χαρακτηριστικά είναι τα ευρήματα σε τεύχος του Θησαυροῦ τῶν Παιδιῶν του Μαρτίου του 1947. Από τις 28 σελίδες του οι 4 παρουσιάζουν κόμικς. Από αυτές, οι δύο φιλοξενούν ελληνικά έργα: μια συνέχεια του μυθιστορήματος «Μπεν Χουρ» του Λου Ουάλλας σε διασκευή Μ. Κουρήτη και εικονογράφηση Θ. Ανδρεόπουλου και μια περιπέτεια του σχεδόν πανταχού παρόντος στα περιοδικά για μια δεκαετία (1945-1954) Μπιμπίκου, που ήταν δημιούργημα του Μιχαήλ Παπαγεωργίου (Doris).
Από ημέρες ετοιμάζεται το σχολείο για την Εθνική Εορτή. Πολλά παιδιά εργάζονται και κατασκευάζουν σημαίες. Άλλα ψαλιδίζουν το χαρτόνι και φτειάνουν γράμματα για τις επιγραφές. Άλλα πλέκουν στεφάνια.
Απαραίτητο συμπλήρωμα της Καθαράς Δευτέρας αποτελεί το πέταγμα του χαρταετού, με τα ποικίλα χρώματα και σχέδια, από μικρούς και μεγάλους, πιθανόν για να πετάξουν μακριά κάθε έγνοια του χειμώνα, μια και μπαίνει η άνοιξη και όλα, τουλάχιστον στη φύση, είναι πιο χαρούμενα λόγω της ανθοφορίας και της βελτίωσης του καιρού.
